Die Onopsigtelike Evangelis van Georgestraat

Image result for mr frank genor

Dit is ’n verhaal van Mnr. Genor (eintlik Frank Jenner), ’n bejaarde man wat in Sydney, Australië, gewoon het. As ’n jong matroos is hy op ’n wonderbaarlike wyse gered. Uit dankbaarheid aan die Here het hy belowe dat hy sou probeer om elke dag vir tien mense te vertel van Jesus. Hy het die belofte na die beste van sy vermoë gehou. Nadat hy afgetree het, het hy in Georgestraat gestaan en eenvoudig traktaatjies met die evangelie uitgedeel. Hy het die mense gevra of hulle gered was, en of hulle geweet het waarheen hulle sou gaan, sou hulle daardie aand sterf.

Mnr. Genor het tot 2 weke voor sy dood nooit geweet van één persoon wat ooit gered is as gevolg van sy getroue getuienis nie.

***

Die vertelling het jare terug in ’n Baptistekerk in Crystal Palace, in die Suide van London, afgeskop. Die Sondag oggenddiens was sopas verby toe ’n vreemde man agter in die kerk sy hand opsteek en sê: “Verskoon my, Dominee, kan ek asseblief ’n kort getuienis met julle deel?” Die predikant het na sy horlosie gekyk, en gesê: “Jy het drie minute.”

Die man het sy storie begin:

Ek het sopas hierheen verhuis. Ek het eers in ’n ander deel van London gewoon. Ek kom oorspronklik van Sydney in Australië af. ’n Paar maande gelede het ek familie van my daar gaan besoek. Op ’n dag het ek met Georgestraat afgeloop—jy weet waar Georgestraat is: dit loop van die besigheidsarea af na The Rocks, die koloniale area. ’n Vreemde, witkop mannetjie het vanuit die ingang van ’n winkel voor my ingetree. Hy het ’n pamflet in my hand gestop en gesê: “Verskoon my, Meneer, is jy gered? As jy vannag sou sterf, gaan jy hemel toe?” Sy woorde het my dronkgeslaan. Niemand het dit ooit tevore vir my gevra nie. Ek het hom beleefd bedank. Die hele vlug terug na Heathrow Lughawe toe was ek egter deurmekaar.  Ek het ’n vriend geskakel wat in die nuwe area woon waar ek nou bly. Ek dank die Here dat hy ’n Christen is. Hy het my na die Here gelei. Ek is ‘n Christen en ek sal graag hier wil aanbid.

Baptiste hou van sulke getuienisse. Almal het vir die man hande geklap en hom in hulle gemeente verwelkom. Die volgende week moes die Baptisteleraar Adelaide, Australië, toe vlieg. Tien dae later, in die middel van ’n 3-dag reeks in ’n Baptistekerk in Adelaide, het ’n vrou na hom toe gekom vir berading. Hy wou eers vasstel waar sy met Christus staan.

“Ek het eers in Sydney gewoon. Net ’n paar maande gelede het ek vriende in Sydney gaan besoek. Ek het ’n paar inkopies gaan doen in Georgestraat voordat ek weer sou teruggaan Adelaide toe. ’n Vreemde, witkop man, ’n ouerige man, het uit ’n winkeldeur tevoorskyn gekom. Hy het vir my ’n pamflet gegee en gesê: “Verskoon my, Mevrou, is jy gered? As jý vanaand sou sterf, sal jy hemel toe gaan?”

Sy het gesê: “Daardie woorde het my omgekrap. Toe ek in Adelaide kom, het ek na ’n Baptistepredikant wat ’n blok van my af bly, gegaan. Hy het my na Christus toe gelei. Dus kan ek vir jou sê dat ek ’n Christen is.”

Die Londonse predikant was nou baie deurmekaar. Hy het tweekeer in twee weke dieselfde getuienis gehoor.

Hierna het hy Perth toe gevlieg waar hy in die Mount Pleasant Baptistekerk moes preek. Nadat sy leringsessies oor was, het die senior ouderling van die kerk hom uitgeneem vir ete. Hy het vir hom gevra: “Vriend, hoe het dit gekom dat jy gered is?”

“Ek het in hierdie kerk grootgeword vandat ek 15 was; deur Boys’ Brigade. Ek het nooit ’n toewyding aan die Here Jesus gemaak nie; ek het eenvoudig op die wa gespring en saamgery—soos al die ander. Omdat ek ’n kop vir besigheid het, het ek invloedryk geword. Ek is drie jaar gelede na Sydney in Australië toe vir besigheid. ’n Aanstootlike, haatlike mannetjie het vanuit ’n deuropening van ’n winkel gekom en vir my ’n godsdienstige pamflet—goedkoop gemors!—aangebied en vir my ’n vraag gevra: “Verskoon my, Meneer, is jy gered? As jy vannag sou sterf, gaan jy hemel toe?”

Hy het voortgegaan: “Ek het probeer om vir hom te sê dat ek ’n Baptiste ouderling was. Hy wou nie na my luister nie. Ek het hele vlug van Sydney tot in Perth gekook van woede. Toe het ek vir my predikant daarvan vertel met die gedagte dat hy met my simpatie sou hê! Maar hy het met die mannetjie saamgestem! Hy het reeds vir jare geweet dat ek nie ’n verhouding met Jesus gehad het nie; en hy was reg. My predikant het my drie jaar gelede na die Here Jesus toe gelei…”

Die Londonse predikant het huis toe gevlieg. Tuis gekom, moes hy die Keswick Convention in die Lake District gaan toespreek. Hy het hierdie drie getuienisse daar genoem. Aan die einde van hierdie leersessies het vier ouer predikante na hom toe gekom. Hulle het verduidelik dat hulle tussen 25 en 30 jaar tevore gered is deur daardie selfde klein mannetjie in Georgestraat wat vir hulle ’n pamflet aangebied en dieselfde vraag gevra het.

Die week daarna het hy gevlieg na ’n soortgelyke Keswick Convention vir sendelinge in die Karibbiese See. Hy het weer dieselfde getuienisse daar gedeel. Aan die einde van die leersessie het drie sendelinge na vore gekom en gesê dat hulle ook, tussen 15 en 25 jaar tevore, deur dieselfde klein mannetjie se getuienis tot redding gekom het… hulle is dieselfde vraag gevra in Georgestraat in Sydney!

Op pad terug na London, het die predikant buite Atlanta, Georgia, oorgebly om by ’n Konvensie vir Vloot Kapelaans te gaan praat. Hy het hier drie dae lank met meer as 1000 Vloot Kapelaans gepraat oor die wen van siele vir Jesus. Na die tyd het die Kapelaan-Generaal hom uitgeneem vir ete. Hy het die Kapelaan gevra hoe dit gekom het dat hy ’n Christen geword het.

“Dit was ’n wonderwerk. Ek het op ’n vegskip van die Vloot gewerk. Daar het ek ’n losbandige lewe gelei. Die Vloot was in die suide van die Stille Oseaan besig met oefensessies. Die skip het in die Sydney hawe vasgemeer om voorrade aan te vul. Ons het Kings Cross met mening aangedurf! Ek was smoordronk en het op die verkeerde bus beland. Ek moes in Georgestraat afklim. Toe ek uit die bus klim, het ek gedink ek sien ’n spook! Hierdie ou, witkop man het van nêrens voor my ingespring, ’n pamflet in my hand gestop en gesê: ‘Matroos, is jy gered? As jy vannag sterf, gaan jy hemel toe?’

“Die vrees van die Here het my tussen die oë getref. Ek is nugter geskok en het terug gehardloop skip toe. Daar het ek die Kapelaan gaan opsoek. Hy het my na die Here toe gelei. Ek het myself gou, onder sy leiding, begin voorberei vir die bediening. Ek is vandag in beheer van 1000 Kapelaans wat daarop uit is om siele te wen.”

Ses maande later is die London predikant na ’n konferensie vir 5,000 Indiese sendelinge in ’n afgeleë deel van Noord-Oos Indië. Aan die einde van die konferensie het die Hoof sendeling hom na sy nederige huisie toe geneem vir ’n eenvoudige ete. Die prediker het die sendeling gevra hoe hy wat ’n Hindoe was, ’n Christen geword het.

“Ek het in ’n baie bevoorregte posisie grootgeword. Ek het vir die Indiese Diplomatieke Sending gewerk en het dwarsoor die wêreld gereis. Ek is so dankbaar vir die vergifnis van Christus en Sy bloed wat my sonde bedek, want ek sou baie skaam wees as mense moes uitvind waarin ek was.

“Op ’n keer het die Diplomatieke diens my Sydney toe geneem. Voor my terugkeer huis toe het ek ’n paar laaste inkopies gedoen, soos klere en speelgoed vir my kinders. Ek het met Georgestraat langs gestap toe ’n bedagsame witkop man voor my ingestap het. Hy het vir my ‘n pamflet aangebied en gesê: ‘Verskoon my, Meneer, is jy gered? As jy vanaand sterf, gaan jy hemel toe?’

“Ek het hom bedank, maar dit het my omgekrap. Toe ek terug was in my tuisdorp, het ek ons Hindoe priester gaan sien. Hy kon my nie help nie, maar het my aangeraai om my nuuskierigheid te bevredig. Ek moes met die sendeling in die sendinghuis aan die punt van die straat gaan praat. Dit was goeie advies, want die sendeling het my daardie selfde dag na Christus gelei. Ek het Hindoeïsme onmiddellik vaarwel toegeroep en begin om my voor te  berei vir die bediening. Ek het die Diplomatieke Diens verlaat—en hier is ek vandag deur God se genade, in beheer van al hierdie sendelinge wat altesaam 100,000 mense na Christus toe gelei het.

Agt maande later het daardie Londonse predikant in Sydney gaan preek. Hy het vir die plaaslike Baptiste Leraar gevra of hy weet van ’n klein ou mannetjie met wit hare wat traktaatjies uitdeel in Georgestraat. Sy antwoord was: “Ja, ek ken hom. Sy naam is Frank Jenner (gewoonlik verkeerdelik geskryf as Mnr. Genor). Maar ek dink nie hy doen dit meer nie, want hy is so verswak en oud.”

Twee aande later is die twee leraars saam na die ou man se woonstel om hom te gaan sien. Hulle het geklop en is begroet deur ’n klein, verswakte ou mannetjie. Hy het hulle gevra om te sit. Daarna het hy vir hulle tee gemaak. Hy was so swak dat die tee die piering vol gemors het omdat sy hande so gebewe het.

Die Londonse predikant het vir Mnr. Jenner (Genor) van al die getuienisse vertel wat hy oor die vorige paar maande gehoor het; van al die bekerings. Die trane het oor die ou man se wange gestroom. Toe vertel hy vir hulle sý verhaal.

“Ek was in die vloot, op ’n Australiese oorlogskip. Ek het ’n goddelose lewe gelei. Toe kom daar ’n krisis en ek het in die uiterste nood verkeer. Een van my kollegas vir wie ek letterlik vrot behandel het, het tot my hulp gekom. Hy het my na Jesus gelei. Die verandering in my lewe was soos nag wat verander het in dag—binne 24 uur! Ek was só dankbaar aan die Here. Ek het ’n belofte aan Hom gemaak: ek het belowe om Jesus elke dag in ’n eenvoudige getuienis te deel met ten minste 10 mense. Dit het ek gedoen soos die Here my die krag gegee het. Soms was ek siek en kon ek dit nie doen nie, maar ek het op ander dae opgemaak vir die dae wat ek gemis het. Maar ek was nie fanaties daaroor nie. Ek het dit vir 40 jaar gedoen.

“Nadat ek op pensioen gegaan het, was Georgestraat die beste plek waar ek honderde mense per dag gesien het. Baie mense het my aanbod verwerp, maar baie ander het die traktaatjie beleefd aanvaar. In die 40 jaar wat ek dit gedoen het, het ek nooit gehoor van een enkele mens wat na Jesus gekom het nie—tot vandag!”

Jy weet, ek sou sê dat dít toewyding was. Om dankbaarheid en liefde vir Jesus te bewys deur dit te doen vir 40 jaar lank, sonder om te hoor van enige sukses, wil gedoen word! Daardie eenvoudige Baptiste mannetjie sonder veel charisma het waarskynlik teenoor 147,000 mense getuig! Ek dink dat wat die Here vir die Baptiste predikant van London gewys het, maar net die punt van die punt van die ysberg was… Net die Here weet hoeveel meer mense gewen is vir Christus; hoeveel besig is met groot werk op die sendingvelde.

Mnr. Frank Jenner (Genor) is twee weke later oorlede. Kan jy jou indink watter beloning vir hom gewag het in die hemel? Ek twyfel of sy foto ooit op die Charisma Magazine sou verskyn. Ek twyfel dat daar ooit ’n foto en ’n artikel sou wees in Billy Graham se Decision tydskrif. Niemand behalwe ’n klein groepie Baptiste in Sydney het geweet van Mnr. Frank Jenner nie. Maar ek sê nou vir jou: sy naam was beroemd in die hemel. Die hemel het Mnr. Frank Jenner geken. Dink jou net die verwelkoming en die rooi tapyt en die fanfare in wat hy ontvang het toe verhuis het na die Heerlike teenwoordigheid van God!

Vry vertaal deur Esta Jefferies

 

https://www.christianstogether.net/Articles/82079/Christians_Together_in/Christian_Life/Reaching_Out/Mr_Jenner_and/Mr_Frank_Jenner.aspx

https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Jenner

Advertisements
Posted in Afgodery, Biografie, Evangelisasie

Huldeblyk aan Elsie Raubenheimer

Related image

5 Oktober 1935 – 15 Junie 2019

Sy is weg… Onbegryplik—al is dood deel van lewe.

Reeds vanaf 1957 was sy, as oom Pieter se vrou, vir die oueres onder ons deel van ons kerklike lewe—drie en sestig jaar!

Toe oom Pieter se vrou na ‘n motorongeluk oorlede is, het hy na verloop van tyd begin bid dat die Here vir hom weer ‘n vrou sal gee. Hy het beleef dat Elsie die Here se keuse vir hom is, en het haar met ‘n huweliksaansoek genader. Sy het gesê dat sy daaroor sal bid, en eers nadat sy bevestiging van die Here af gekry het, het hulle begin kuier. Sy was 22 jaar jonger as hy, en net ses jaar ouer as sy oudste dogter!

Sy was veertien jaar pastoriemoeder vir die gemeente in Congella in Durban. Kimberley vir elf jaar; Paarl vir nog drie jaar. Daarna was hulle vanaf 1984  afgetrede, maar meelewende en aktiewe lidmate van Parow gemeente, waar sy 34 jaar orrelis was. In totaal het sy 57 jaar lank gemeentes begelei!

Sy was bekend en waardeer vir haar stil, sterk leierskap en belangstelling in die welstand van die breër kerkverband. As ‘n predikant met haar kontak gemaak het, kon hy die vraag verwag: “Hoe gaan dit in die gemeentes? Hoe gaan dit by die Seminarium?”

Kenmerkend was haar seëngroet, wanneer sy die foon geantwoord het: “Geseënde dag vir jou!”

Ek gesels met mense wat voor haar grootgeword het, en ek hoor: “Ek het oor al die jare net die grootste agting vir haar gehad. Haar breë glimlag sien ek nou nog voor my. Haar entoesiastiese koorleiding; die lekker kuier in die pastorie saam met hulle kinders. Dalk was sy streng, maar sonder dat ek ooit vir haar bang was.” (Talitha néé Potgieter van Aswegen)

Die verhouding tussen haar en oom Pieter was besonders. Sy het hom “oudjie” genoem; opvallend agting vir hom gehad; en hom in sy bediening ondersteun. In reaksie het hy haar “kleintjie” genoem, en was altyd vol deernis teenoor haar.

Sy was ‘n ywerige raakvatter, nederig, lojaal, altyd besig. Naaldwerk, breiwerk, bak, kook. Tussendeur en altyddeur besig om toe te sien dat Ludnieg versorg en gemaklik is.

Sy kon ‘n Rand rek dat hy kreun. Ten spyte van min geld, kon jy dit nie sien nie. Alles netjies en op sy plek; altyd iets lekkers in die huis om te eet. Die modelvrou van Spreuke 31.

Vir jonger predikantsvroue was sy ‘n voorbeeld en gewillige mentor (Heloïse van der Hoven).

As Afrikaanse Baptistegemeentes eer ons haar nagedagtenis. Ons sê dankie aan haar kinders Marie, Erna, Ludnieg en Ettian, en die kleinkinders, dat ons haar met hulle kon deel.

Louis Lourens

 21 Junie 2019

 

 

Posted in Huldeblyk

Gebed vir Jabez

Image result for puritan prayer meeting

William Carey word die vader van moderne sending genoem. Hy is in 1761 naby Northampton in Engeland gebore. Carey het vandat hy 14 jaar oud was totdat hy 28 was, gewerk as ’n skoenmaker. Hy is op 18-jarige ouderdom weergebore en het saans begin preek. Op 19-jarige ouderdom is Carey getroud met Dorothy Plackett (Dolly vir haar vriende). Sy was ses jaar ouer as haar man en het nie veel met hom in gemeen gehad nie. Waar Carey homself teen 12-jarige ouderdom Latyn geleer het, en van daar af voortgegaan het om Grieks, Hebreeus, Frans en Hollands te leer, was Dolly ongeletterd (sy het haar naam met ’n X geteken). As skoenmaker was Carey nooit instaat om sy gesin op te hef uit hulle armoede nie.

Toe Carey nog ’n jongman was, het hy ’n geweldige las ontwikkel vir mense in die buiteland wat nog nie die evangelie gehoor het nie. In 1792 het hy bygedra tot die stigting van die eerste moderne sendinggenootskap, die Particular Baptist Society for Propagating the Gospel among the Heathen. Die beweging het later bekend gestaan as die Baptist Missionary Society. Die volgende jaar is Carey Indië toe as die sendingraad se eerste sendeling.

Dolly het aanvanklik geweier om saam met haar man Indië toe te gaan. Sy wou agterbly met haar twee jongste seuns: Peter en Jabez. Carey het daarop aangedring dat ten minste sy sesjarige seun, William Jnr., saam met hom gaan. Dolly is egter uiteindelik oorreed om ook saam te gaan en die hele gesin is Indië toe.

In Indië gekom, is die 5-jarige Peter dood aan maagkoors. Vir Dolly was dit die laaste strooi. Dit het haar waansinnig gemaak. Sy het haar man beskuldig van verhoudings met ander vrouens en sou op straat agter hom aanloop terwyl sy hom uitskel. Hy moes haar uiteindelik agter slot en grendel hou. Hulle diep beswaarde gesinslewe het ’n verwoestende effek gehad op die kinders. Dwarsdeur hulle vroeë jare kon die seuns nooit die ervaring van ’n funksionele gesin geniet nie. Trouens, hulle het hullesélf eintlik grootgemaak, want hulle pa—alhoewel hy hulle baie liefgehad het—was te besig en té sagmoedig om hulle te dissiplineer.

Jare later, op 24 Junie 1812, het die Baptist Missionary Society terug in Engeland hulle twintigste bestaan gevier. John Ryland, die predikant wat William Carey jare tevore gedoop het, het die aanddiens gelei. Toe hy op die punt was om af te sluit, het Ryland genoem dat hy ’n brief van William Carey ontvang het. Hierin het Carey geskryf dat een van sy seuns, die negentienjarige Jabez, sy pa in Indië baie hartseer veroorsaak het, omdat hy nog nooit sy lewe vir Jesus gegee het nie. Carey het vir jare in gebed smart gely oor sy seun se verlore toestand. Hy het nou ’n beroep gedoen op sy Engelse ondersteuners om saam met hom vir Jabez te bid. Terwyl Ryland Jabez se verlore toestand verduidelik, het trane oor sy wange gestroom. Hy het gepleit: “Broers, laat ons verenig in gesamentlike, ernstige stille gebed tot God vir die redding van Jabez Carey.”

Een van die mans in die kamer het onthou dat hierdie woorde die gehoor soos ’n donderslag getref het. Byna tweeduisend mense het hulle koppe laat sak in gebed vir Jabez se redding.

Onder die volgende pos wat die sendinggenootskap uit Indië ontvang het, was daar ’n brief waarin daar berig is dat Jabez Carey onlangs sy lewe aan Jesus toevertrou het!

Bid jy vir die redding van ongelowige familie of vriende? Indien nie, begin sommer nou. William Carey het vir jare gebid vir sy seun, selfs toe dit gelyk het na ’n hopelose saak. Vra vir die Here vir wie jy moet bid. Vra dan ander Christene om saam met jou te bid vir die redding van hierdie mense. Hou aan om te bid, ongeag hoe lank dit neem.

Ook wat my betref, dit is ver van my dat ek teen

die Here sou sondig, dat ek sou ophou om vir julle te bid

1Samuel 12:23a

 

Vry vertaal uit:

The One Year Christian History, p.352-353

deur E Michael & Sharon Rusten

Posted in Gebed, Geskiedenis

Gebed en Evangelisasie bring Verandering

Image result for street evangelism

Die Kemptonpark Baptistekerk het die afgelope paar jare deur baie omwentelinge gegaan. Die area waar ons kerkgebou geleë is, het geweldig verander; verengels (hoofsaaklik buitelanders). Die area het onveilig geword en die meerderheid lidmate het tydens ’n gemeentevergadering besluit dat ons òf moes skuif na ’n ander gebou, òf ‘n nuwe gebou moes oprig. Argitekte, die munisipaliteit en andere is genader, maar die Here se plan vir ons was om nie te skuif nie.

Toe hierdie saak weer op ’n gemeentevergadering ter sprake gekom het, is daar eenparig besluit om nie die geboue te skuif nie. Spreuke sê mos die mens maak planne, maar die Here het die finale sê: die mens wik, maar God beskik. Die Here wou hê dat ons Sy lig en liefde moes laat skyn—net waar ons is. Ons het later besef dat die Here die buitelanders na ons toe gestuur het om te evangeliseer in plaas daarvan dat ons sendelinge sou uitstuur.

Jare gelede het ds. Ivor en ’n paar studente Saterdae straat evangelisasie gedoen. ’n Ruk nadat daardie studente weg is, het die evangelisasie doodgeloop. Ons het dus nou ernstig gebid dat die Here ons leiding en wysheid moet gee oor hoe ons nou die straat evangelisasie moes aanpak. Die grootste uitdaging was hoe om hierdie mense verder te bedien, want ons dienste is in Afrikaans en soos reeds genoem, is die mense in die omgewing nou grootliks Engels magtig. Ongeag van die taalkwessie is daar besluit om te plant en nat te gooi met die wete dat die Here die saad sal laat groei.

Die wat kan, gaan Saterdae uit op straat om te evangeliseer. Ander bly by die kerk, of by die huis (of waar hulle ookal is) om te bid dat die Here Sy seën sal laat rus op diegene wat op straat werk. Daar word veral gebid dat die vrees vir mense, skugterheid en vrees sal wyk. Ons bid ook dat die evangeliste sal onthou dat Hy wat in ons is, groter is as hy wat in die wêreld is.

Om ons te bemoedig en te wys dat straat evangelisasie nie tevergeefs is nie, het die Here vir ons die volgende wonderlike getuienis gegee:

’n Maand gelede het ds. Ivor saam met ’n gemeentelid by ’n restaurant ontbyt gaan eet. Hy het vir die kelnerin wat ongeveer 18 of 19 jaar oud was, gevra of sy die Here ken. Sy het “ja” geantwoord. “Kan oom my nie onthou nie?” Op sy vraag vanwaar hy haar moet ken, het sy getuig dat hý en van die studente agt jaar gelede op Sondagmiddae by die huis waar sy op daardie stadium woonagtig was, kerk gehou het. Onder hulle prediking het sy op 11-jarige ouderdom tot bekering gekom. Hierdie getuienis het ons opnuut Jesus se liefde vir sondaars laat besef. Dit het ons aangevuur om aan te hou en uit te hou.

Daar is ’n dringendheid by die gemeente om ’n biddende gemeente te word. Ons moedig mekaar aan om alle bidure by te woon: Sondagoggende en -aande voor die erediens in die gebedskamer. Ons bid ook Sondagaande in die kerk aan die begin van die erediens. Woensdagaande is daar ná die Bybelstudie ’n tyd van gebed. Dan is daar verder ook die vrouebidure op Woensdagoggende.

Die Bybel sê ons moet sonder ophou bid, want ons is totaal van die Here afhanklik. Sonder Hom kan ons niks doen nie; sonder Hom is ons niks. Ons het lank gebid vir groei in die gemeente en vir ware bekerings. Dinge in die gemeente het die afgelope paar maande hand omkeer verander. Ons het eers drie gesinne verloor wat verhuis het, maar daarna het God ons gemeente waarlik geseën met baie nuwe lidmate waarvan sommige deur ons gedoop is. Die Here het ook ons finansies wonderbaarlik geseën. Waar ons uitgawes gewoonlik meer as die inkomste was, is daar nou ’n ietsie ekstra in die rekening oor.

Van die gemeentelede gaan tans gebuk onder siekte, maar ons vertrou die Here vir genesing, want Hy is ’n Man wat bekend is met ons krankhede. Deur Sy wonde het daar vir ons genesing gekom.

Die dood het ook die afgelope jaar sy tol geeïs. Geliefde broers en susters is van ons weggeneem, maar ons weet dat hulle veilig in die teenwoordigheid van ons Here Jesus is. Daarom sien ons uit na Jesus se wederkoms om eendag met hulle her-enig te word.

Oorlede oom Andries Rossouw het my eendag gevra hoekom ek die een of ander Sondag nie by die kerk was nie. Ek hom my rede gegee. Oom Andries het stip na my gekyk en gesê: “Daai kalf het nie in die put geval nie, jy het hom self ingestoot.” Hierdie woorde laat my telkens selfondersoek doen as ek nie kerk toe kan gaan nie, om te sien of ek sommer net wegbly van die samekoms van die gelowiges soos sommige die gewoonte het.

Oumatjie Babsie Naudé wat wel oor die 94 was toe sy onlangs oorlede is, het by geleentheid sommer in die kar gespring as ek en ds. Rex Jefferies besoek gaan doen het. Wat my altyd sal bybly was haar antwoord wanneer mense haar gevra het hoe dit gaan. Haar antwoord was: “Ek het baie stof tot dankbaarheid.” Wanneer ek aan haar woorde dink, besef ek opnuut hoe baie ons het om voor dankbaar te wees—te midde van ons omstandighede.

Ons is dankbaar vir God se liefde vir die wêreld: dat Jesus Sy heerlikheid verlaat het, mens kom word het, ons skuld op Hom geneem het en aan die kruis gesterf het vir ons sonde. Daardeur is ons nou kinders van die ware God. Ons is dankbaar dat Jesus ons Verlosser, Vriend, Hoop en Herder is. Ons is duur gekoop met Sy bloed en dit maak ons burgers van die hemel. Daarom moet ons ons uitstrek na dit wat voor is: die wenpaal.

My gebed is dat ons sal volhard tot die einde toe.

Roelf Power  

(Ouderling)

Posted in Evangelisasie, Gebed, Gemeente nuus

Van Pearl Harbour tot Golgota

Related image

Hy [Mitsuo Fuchida] is gebore

in onopvallendheid vir ’n daad van skande

Op 3 Desember 1902 is Mitsuo Fuchida in Nagao, Japan, gebore. Sy verhaal, soos vertel in sy eie woorde, maak bekend wat die merk is wat hy op die geskiedenis gelaat het—en die merk wat God op hóm gelaat het.

Ek moet erken: toe ek daardie oggend om 03h00, Hawaii tyd, wakker word, was ek meer opgewonde as gewoonlik… As Generaal en eskaderleier van die Lugmag het ek vir oulaas die inligtingsverslae van die intelligensie in die beheerkamer nagegaan voordat ek my enkel-enjin, driesitplek vliegtuig gaan opwarm het.

Die sonsopkoms in die ooste was luisterryk bokant die wit wolke toe ek 360 vliegtuie in die rigting van Hawaii gelei het. Ek het geweet wat my doelwit was: om die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan te verras en hulle te verlam…

My torpedovliegtuie, bomwerpers en vegters het soos ’n orkaan skielik vanuit nêrens met onbeskryflike woede  toegeslaan… Dit was die opwindendste krygsdaad van my loopbaan…

Aan die einde van die oorlog was ek ook aan die einde van my loopbaan… Ek het al hoe ongelukkiger geraak, veral toe die geregtelike ondersoek van die oorlog in Tokyo begin het. Alhoewel ek nooit beskuldig is nie, het Genl. Douglas MacArthur my gedagvaar om by verskeie geleenthede te getuig.

Toe ek eendag op Tokyo se Shibya Stasie van die trein afklim, het ek ’n Amerikaner gesien wat pamflette uitgedeel het. Hy het vir my ’n pamflet gegee met die titel: “I Was a Prisoner of Japan.”

Wat ek gelees het, het uiteindelik my lewe verander. Op die Sondag toe ek in die lug was oor Pearl Harbour was ’n sekere soldaat Jacob DeShazer op KP-diens (Kombuis Polisie Diens) in ’n weermagkamp in Kalifornië. Toe die verrassingsaanval wat Pearl Harbour verwoes het, oor die radio aangekondig is, het hy geskree: “Japannees, wag net … jy sal sien wat ons aan jóú gaan doen!”

’n Maand later het hy homself beskikbaar gestel vir ’n geheime sending met die Jimmy Doolittle Eskader: ’n verrassingsaanval op Tokyo. Na die bomaanval het hulle verder gevlieg in die rigting van China. Hulle brandstof het egter opgeraak. Hulle is gedwing om met hulle valskerms uit te spring—in ’n gebied wat deur die Japannese beset is… Gedurende die volgende 40 lange maande in afsondering is DeShazer wreed behandel. Na 25 maande is die Amerkaanse gevangenes egter ’n Bybel gegee om te lees. En daar in ’n Japannese kamp vir oorlogsprisoniers het hy gelees, en gelees… Uiteindelik het hy verstaan dat die Boek meer was as blote historiese klassieke literatuur.

Nadat DeShazer vrygelaat is, het hy teruggekeer na Japan—as ’n sendeling. In God se voorsienigheid het hy vir Fuchida ’n traktaatjie gegee wat hy geskryf het. Fuchida gaan verder:

Die vreedsame motivering waarvan ek gelees het, was presies waarna ek gesoek het. Aangesien die Amerikaner die Bybel aangehaal het, het ek besluit om vir myself een te koop, ten spyte van my tradisionele Boeddhiste erfenis.

In die daaropvolgende weke het ek hierdie Boek gretig gelees. Toe kom ek by die klimaks: die Kruisiging. Ek het in Lukas 23:34 Jesus Christus se gebed voor Sy dood gelees: “Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.” Ek was beïndruk, want ek was sekerlik een van diegene vir wie Hy gebid het. Ek het baie manne geslag in die naam van patriotisme, want ek het nie die liefde wat Christus begeer om in elke hart te plant, verstaan nie.

Op dáárdie oomblik het ek Jesus blykbaar vir die eerste keer ontmoet. Ek het die betekenis van Sy dood as ’n plaasvervanger vir my boosheid, verstaan. Daarom het ek Hom in gebed gevra om my sondes te vergewe en om my te verander van ’n bitter, ontnugterde eks-vlieënier na ’n gebalanseerde Christen met ’n lewensdoel.

Ek glo met my hele hart dat diegene wat Japan—en ander nasies—in die jare wat kom, sal lei, nie die boodskap van Christus moet ignoreer nie. Hy is die enigste hoop vir hierdie onrustige wêreld…

Mitsuo Fuchida het tot ’n persoonlike kennis van God gekom deur die lees en bestudering van die Bybel, God se Boodskap aan die mensdom. Lees en bestudeer jy die Bybel gereeld? Dit het die mag om jou lewe nét so dramaties te verander as wat dit Mitsuo Fuchida s’n verander het.

Wend my oë af, dat hulle geen nietigheid sien nie; maak my lewend in u weë.

Psalm 119:37

Hy [Jesus Christus] is gebore in onopvallendheid,

die Sondelose vir die dood van ’n misdadiger

wat tot die redding van die ganse mensdom sou lei!

Vry vertaal uit:

The One Year Christian History

deur E Michael & Sharon Rusten

Posted in Geskiedenis

Goddelike Voorsienigheid in die Hospitaal

Related image

Ons Bybelstudieleier by J-Bay Bible Church het ’n maand of twee gelede een Sondag sy les oor die vrou wat aan bloedvloeiing gely het (Luk.8:40-48) met die volgende treffende illustrasie begin [Uit: Preaching the Word: Luke, Vol.1, That You May Know the Truth deur Kent Hughes]. Ek het sy toestemming om hierdie kosbare getuienis te vertaal en met die ABK te deel in Die Goeie Tyding.

My vrou, Barbara, moes ‘n ruk gelede hospitaal toe gaan vir ’n eenvoudige operasietjie. Ek het haar die Dinsdagoggend hospitaal toe geneem en het in die portaal gaan sit en wag totdat sy huis toe kon gaan. Ek het deur ’n Chicago Tribune geblaai terwyl ek wag. Ek is skielik vriendelik begroet deur Susie Luchs. Sy was ’n vriendin van my vrou se broerskind. Hulle het ’n paar jaar tevore saam in die hospitaal se laboratorium gewerk. Ons het ’n paar minute lank gesels en toe sy loop, het Susie belowe om die volgende dag by Barbara se kamer in te loer om te kyk hoe dit met haar gaan.

Ek het op daardie stadium nie geweet dat Susie daardie oggend met die verkeerde voet uit die bed geklim het. Sy was kwaad vir die Here, want sy het gevoel dat Hy haar in die steek gelaat het omdat sy voortdurend pyn gehad het wat die gevolg was van ’n probleem met onvrugbaarheid. Verder het ek nie geweet dat Susie feitlik nooit in die deel van die hospitaal waar ek daardie oggend gesit het, gekom het nie. Sy het daardie spesifieke oggend soontoe gekom omdat sy die OTM wat in daardie deel van die hospitaal was, wou gebruik.

Die sjirurg het my en Holly, ons oudste dogter, om 10h00 gesien. Hy het ons opgewek verseker dat alles goed afgeloop het. Barbara sou vir ‘n uur en ‘n half in die herstelkamer wees, en daarna kon ons haar sien. Ek het besluit om eers huis toe te gaan om ‘n paar takies af te handel. Ons het afgespreek om Barbara later saam te gaan sien.

Teruggekom by die hospitaal, is ek ingewag deur my dogter. Sy was bekommerd en het my ingelig dat hulle my vrou weer teater toe geneem het. Dit sou ongeveer “vyftien minute” neem. Daardie vyftien minute het vyf spanningsvolle ure geword.

Toe die sjirurge ons uiteindelik sien nadat ek my vrou vir tien-en-’n-half lange ure nie gesien het nie, het hulle ons ingelig dat ’n aar tydens die oorspronklike operasietjie raakgesny is. My vrou het een-en-’n-half liter bloed verloor; trouens, sy het amper onder operasie gesterf!

Dit was die begin van ’n baie lang, donker nag. Omdat die verpleegsters die verbande herhaaldelik vervang het, het dit al hoe duideliker geword dat Barbara aanhou bloei het. Gevolglik het sy al hoe swakker geword. Ek het Susan Fullerton, my mede-leraar se vrou om 01h30 geskakel om te vra vir gebed. Ek het meer gekry as waarvoor ek gevra het: die hele personeel van die kerkkantoor en verskeie vriende van ons het binne ’n uur by die hospitaal opgedaag. Hulle het ’n hele paar ure by ons gebly en saam met ons gebid.

Maar Barbara het aanhou verswak. Haar hemoglobienvlak wat 14 was by die aanvang van die operasie, het tot by 4.9 geval. Sy het reeds ongeveer twee derdes van haar liggaam se bloed verloor! Haar hart het teen ongeveer 140 slae per minuut voortgesnel in ‘n poging om die bietjie bloed wat sy gehad het, te laat sirkuleer. En Barbara het aanhou bloei…

’n Hematoloog en ‘n nierspesialis is ingeroep. Net toe Barbara, omring deur besige personeel, verskuif is na die Intensiewe Sorgeenheid, het Susie Luchs opgedaag met ‘n paar tydskrifte vir Barbara. Toe sy besef dat sy op ‘n familiekrisis afgekom het, het sy gevoel dat sy nie daar behoort te wees nie. Voordat sy egter weg is, het sy gehoor hoe ds. Larry Fullerton vir Barbara se broer en sy vrou sê: “Julle moet haar bemoedig. Sy dink sy is besig om te sterf—iets oor haar bloed wat nie wil stol nie.”

Susie het skielik onthou hoe sy jare tevore ‘n bloedtoets gedoen het op Barbara se broerskind, en dat sy die uitslag daarvan aan ‘n hematoloog gewys het. Hý het toe die broerskind gewaarsku dat sy, sou sy ooit ‘n trauma soos ‘n motorongeluk beleef, sou doodbloei omdat sy aan een of ander skaars bloedsiekte ly.

Susie het dadelik laboratorium toe gehardloop, haar rekenaar aangeskakel en die rekords van Barbara se broerskind opgeroep. Sy het dit vergelyk met die verslag van Barbara se bloedtoetse, en dieselfde patologie gevind wat Barbara se broerskind gehad het. Sy het die dokter geskakel, wat op sy beurt weer die hematoloog geskakel het met naam van die regte medisyne: cryoprecipitate. Nadat die middel toegedien is, het die bloeding onmiddellik begin afneem.

Later daardie middag het Susie die Intensiewe Sorgeenheid besoek. Toe Barbara haar sien, het sy vir die verpleegster gevra: “Weet jy wie hierdie is? Dit is die meisie wat my lewe gered het! En weet jy hoe dit gebeur het?”

“Het iemand nie per ongeluk op iets afgekom nie?”

“Per ongeluk?” het my vrou geprotesteer, terug geval op haar kussing, en aan die slaap geraak.

Nie net het God iets wonderliks vir my vrou en ons gesin gedoen nie, maar ook vir Susie. Hy het haar daaraan herinner dat Hy in beheer is van die ingewikkelde, onverstaanbare dinge van die lewe. As God Barbara kon help, kon Hy verseker ook haar vrugbaarheidsprobleme hanteer. Sy kon Hóm vertrou om die regte ding te doen.

Hierdie verhaal handel egter nie oor Barbara Hughes nie; ook nie oor Susie Luchs nie—dit is ‘n verhaal oor God. Wat met my vrou en met Susie Luchs gebeur het, is ’n proefondervindelik bewysbare wonderwerk van goddelike voorsorg. Dink net ‘n bietjie daaraan:

Jare tevore het twee verveelde jong laboratorium tegnici toetse op mekaar gedoen. Een vrou het uitgevind dat die ander aan ‘n skaars siekte ly wat die stolvermoë van haar bloed raak. Die een met die siekte is my vrou se broerskind wat nou aan die Ooskus woon.

Die dag van Barbara se operasie het die ander tegnikus, Susie Luchs, besluit om na ’n deel van die hospitaal te gaan waar sy normaalweg nie gekom het nie. Daar het sy my gesien. Ons het Barbara se toestand bespreek.

Susie wou Barbara die volgende dag gaan sien. Sy kon egter nie voor haar etenstyd daar uitkom nie. Dus het Susie nét op die regte oomblik opgedaag om ’n gesprek te hoor waarin gesê is dat Barbara se bloed nie behoorlik kon stol nie.

Susie het die toetse van jare tevore onthou. So het sy na vore gekom met die verlore skakel vir my vrou se genesing.

Susie het my vrou se lewe gered. Moontlik het sy die lewens van party van my toekomstige familie gered, want latere toetse het getoon dat Barbara se broer en ons dogter, Heather, dieselfde genetiese siekte het.

Maar was dit Susie wat my vrou se lewe gered het? Nee. God het! (En as Hy verkies het om dit nie te doen nie, sou Hy net so liefdevol, regverdig en goed wees.)

Hoe wonderlik is God nie! Hy moet bo alles geloof word. Hy is algenoegsaam in lewe en in dood. Ons kan Hom en Sy heerlike voorsiening vertrou.

Vry vertaal deur Esta Jefferies

Posted in Afgodery, Soewereiniteit

Nuus vanuit die Goudveld

Image result for welkom city of gold

Warm groete vanuit ’n koue Vrystaatse dorp. Hier waar ek in Welkom sit, wonder ek wat ek moet skryf. Wat moet ek sê? My gedagtes is vol en dit maal en kolk en ek dink aan alles wat met ons gemeente gebeur het die afgelope paar jaar. Ons is deur soveel uitdagings; geestelike sowel as fisiese uitdagings. En deur dit alles is ons nog steeds hier en kan ons nie anders nie as om te sê: “God is Almagtig en Soewerein” nie.

Ons het niks om oor te kla nie, ons durf nie kla nie, want God is so goed vir ons. Ons is wel ’n baie klein gemeentetjie: 31 in sieletal wat bedien word, omdat God dit goedgevind het om in die laaste paar maande drie siele te kom haal. Drie weke gelede was dit tannie Anna Stoltz. Baie behoort vir tannie Anna te onthou. Sy was ’n lidmaat van ons gemeente vanaf 1968 toe sy en oom Attie gedoop en as lidmate opgeneem is.

Telkemale wanneer ons by ’n oop graf staan, glinster ons trane in die reddende genade van ons Here Jesus Christus. Telkemale hoor ek die woorde van God: “Kosbaar is in die oë van die Here die dood van sy gunsgenote.” (Ps.116:15).

Eens op ’n tyd was ons kerkgebou in ’n “goeie” deel van die dorp en vandag sê almal dit is ’n “slegte” area om in te woon en ja, ons het nou al vele inbrake beleef, soveel so dat ons alles van waarde verwyder het en dit heen en weer ry soos wat ons dit benodig. Ons omheinings is gesteel en wanneer ons nuwe pale plant, is dit die volgende oggend weg. Ons sekuriteitshekke word gesteel en selfs ons deure is al uit die rame gesteel. Deur dit alles het ons as gemeente egter geleer dat God getrou bly en Hy hou aan om vir ons te voorsien.

Deur al hierdie tye van beproewing word ons gemeente net nader aan mekaar getrek. “’n Driedubbele band word nie maklik gebreek nie”. Elkeen van ons groei van krag tot krag. Ons word geestelik versterk, en geestelik bou ons sterker bande met mekaar en met ons God.

Ons Bybelstudies is meer geseënd. Ons doen tans ’n studie met die tema: “Geestelike dissiplines vir die doel van Godsaligheid” en die hoof Skrifgedeelte is 1Tim. 4:7. Deur al die uitdagings wat ons ondervind, beweeg ons net nader aan mekaar en aan God. Ons het niks meer om te verloor nie. Ons het geleer dat ons, wanneer ons op ons swakste is, die sterkste is in ons Here Jesus Christus.

Ons het as gemeente ook die afgelope paar jaar geleer dat ons nie onsself moet isoleer nie; ons is deel van ’n veel groter roeping in Christus en het ’n groter verantwoordelikheid as net onsself. Daar is ’n breë band van ondersteuning en ons het nodig om hande te vat, mekaar te ondersteun en vir mekaar te bid.

Wanneer ons nie die Here se seën ervaar nie, is dit omdat ons te oppervlakkig kyk. Mag die Here elke gemeente en predikant in die ABK beskerm en bewaar en mag ons altyd Sy seëninge ervaar.

Tot eer van die Here

Wally Taylor

Posted in Gemeente nuus