Ouderlinge in ’n Lukwartboom

‘n Huldeblyk aan Dirk Jakobus Gerhardus Coetzee

8 Desember 1932 tot 9 Julie 2017

Related image

Dirk Jakobus Gerhardus Coetzee, die oudste van drie kinders, is op 8 Desember 1932 op Waterval-Boven gebore. Ongeveer drie jaar later, het sy familie Kenia toe getrek. Hulle het tot 1976 daar gebly.

Dirk is op 7 Februarie 1959 op Goedeverwachting getroud met Réna Rousseau. Uit hierdie huwelik is vier kinders gebore: Edith, Ticky, Dirk Jakobus Gerhardus en Myrena. Hulle seuntjie is in die ouderdom van twee jaar op tragiese wyse oorlede en het ’n diep seer gelaat in die lewe van hierdie twee wonderlike mense. Dirk het baie goed opgang gemaak in die sakewêreld en was ’n leidende figuur in Ford Kenia. As gevolg van veranderende politiek het hy egter sy pos verloor en besluit om na Suid-Afrika terug te keer.

Vir ongeveer ’n jaar het hulle in die Bonaero Park omgewing gewoon. Dirk het skoene deurgeloop op soek na werk en eindelik het dit vrug afgewerp. Op ’n dag het hy ’n advertensie gesien van Alderson and Flittin wat op soek was na ’n bestuurder vir hulle tak in Louis Trichardt. Nou was die pad Noord en Louis Trichardt het hulle tuiste geword tot ongeveer 2011. Sowat vier maande na hulle daar gevestig is, is die maatskappy insolvent verklaar. Dirk het ’n groot stap in die geloof geneem en die besigheid gekoop. Hy het die hulp gehad van ’n vriend wat hom vertrou het.So het Intercity Delta Motorhandelaars in Louis Trichardt tot stand gekom.

Daar was egter ’n verder geloofstap wat hierdie godvresende paar geneem het. Hulle het vir ’n tyd lank by oom Frans van Niekerk gewoon. Oom Frans was die pa van Schalk van Niekerk, wat op daardie stadium uit die bediening was. Dirk en Réna het na ’n plot gaan kyk sowat 10 kilometer buite die dorp, hoog teen die Soutpansberg, naby Hanglip. Hier het die pragtige Twin Gables, hulle tuiste geword vir meer as dertig jaar. Dirk het hierdie plot gekoop met geen geld nie, slegs sy integriteit wat die ou dame oortuig het van sy eerlikheid. Hy het onderneem om haar maandeliks af te betaal. Sy het dit aanvaar en hy het sy woord gestand gedoen. Dirk het elke dag droë hout teen die berg opgetel, gesaag en in plastiek sakke verpak en aan ’n handelaar verkoop as braaihout. Dit was deel van sy plan om die plot vinnig af te betaal.

Dirk en Réna het dadelik hulle gewig by die klein groepie Baptiste gelowiges ingegooi en staatmaker lidmate geword. Tydens hulle verblyf daar het verskeie leraars die gemeente bedien: Kallie Fourie, Johann Odendaal, André Bay en Johan Marais. Dit was wonderlike tye, maar ook tye van teleurstelling.

Aan die begin van 1987 het die groepie gelowiges besluit om elkeen maar sy eie geestelike tuiste te gaan soek. Dirk, Réna en vyf ander lidmate het egter besluit om weereens ’n stap in die geloof te neem. Tydens die Algemene Jaarvergadering van die ABK te Kempton Park in 1987, het Dirk ’n hoflikheidsbesoek aan die vergadering gebring. Die voorsitter het hom ’n spreekbeurt gegee. Hy het ’n beroep op die vergadering gedoen om oor te kom na Louis Trichardt en te kom help─’n soort Masedoniese noodkreet. Die skrywer van hierdie artikel was in die hart getref en het in Julie 1987 daarheen verhuis. Daar was unieke tye van bekerings, toewyding, antwoorde op gebed en groei. Jongmanne en ouer manne het hulle roeping tot die bediening ontvang en vandag verkondig hulle die evangelie. Tydens ons bediening saam het 217 mense by die gemeente aangesluit.

Dirk se leiding in die gemeente was dié van ’n nederige, sagmoedige mens en hy het hom as ouderling onderskei as ’n ware Barnabas, ’n man wat baie lief was vir die Woord van God. Hy het by baie geleenthede gepreek, Bybelstudies gelei en was ’n getroue lid van die Gideons, wat gereeld Bybels gaan plaas het in skole, gevangenisse en hospitale.

Een van die merkwaardigste Kerkraadsvergaderings, het in die mikke van ’n Lukwartboom plaasgevind. Teen die berg, sowat vyftig meter van Twin Gables het Oom Dirk, soos ek hom geken het, in die boom geklim en my geroep: ‘Kom Doom, kom ons sit hier en eet Lukwarte en dan lê ons familie uit en praat oor die bediening.’ Dit was inderdaad ’n besondere geleentheid wat ek altyd sal onthou.

Dirk was ’n ywerige leser van teologiese boeke en het graag die waarde daarvan gedeel. Hy was ’n wyd belese man, ’n visserman van formaat en hy het aan die Grootwild Jagtersorde van Oos-Afrika behoort. Hy kon nie eers onthou hoeveel buffels en olifante hy gejag het nie, maar eienaardig genoeg het hy vertel dat hy, nadat hy ’n groot maanhaarleeu geskiet het, baie spyt was en dit nooit weer gedoen het nie. Hy kon baie stories vertel: van Gaboen adders wat hy in hulle tent van kant gemaak het, tot groot Marlyne wat hy aan boord gebring het en ’n gekweste Buffel wat hy bo-op sy vriend doodgeskiet. Die bewyse was daar en die trots was groot.

Dirk was ’n groot man, nie van postuur nie, maar van karakter. Onkreukbaar in sy toewyding aan die Here Jesus. Standvastig, Geesvervuld en ’n wonderlike voorbeeld van wat God van ’n man verwag het in die opvoeding van sy kinders en sy hantering van die huwelik. Hy en Réna het aan ons almal gewys wat dit beteken om die pad saam te loop tot die end. Sy laaste jare was nie maklik nie. Hy is gediagnoseer met Parkinson se siekte, maar selfs hier het sy geloof in God so sterk deurgeskemer dat dit mens opgelig het wanneer jy hom besoek het.

Réna was die toonbeeld van die vrou waarvan ons in Titus 2 lees. Sy het hom tot die einde toe bygestaan. Na 58 jaar van getroude lewe het Dirk op 9 Julie 2017 na sy ewige rus verhuis. Hy dien nou as ’n trofee van God se genade op die vertoonkas van die geskiedenis van Baptiste gelowiges in Suid-Afrika.

Johann Odendaal

Advertisements
Posted in Huldeblyk

Groei op Frankfort

Related image

Dit gaan goed met die Baptiste op Frankfort. In die afgelope drie jaar en ses maande het hier baie gebeur en ’n kwynende gemeentetjie het nuwe lewe gekry. Ons erediensbywoning op Frankfort is die meeste Sondae diep in die dertig en daar is voortdurend nuwe besoekers. In die afgelope paar maande het daar twee Baptiste gesinne op Frankfort kom aftree wat beoog om ook by ons in te skakel. Lidmate wat jare gelede na Petrus Steyn verhuis het, het die gemeente weer in hierdie jaar kom opsoek. Om hulle te akkommodeer, het ons begin om elke tweede en vierde Sondag van die maand ’n erediens op Heilbron te hou. Dit is ’n geleentheid vir uitbreiding en daar is gereelde besoekers. Die lidmate van Villiers en Grootvlei kom baie getrou al om die tweede week kerk toe.

Frankfort is nie meer ’n “oumens-gemeente” nie maar het nou ook ’n paar jong gesinne. Daar is weer ’n Sondagskool! Hierdie bediening word met groot erns deur ’n baie bekwame dame behartig en ons kinders leer nie net Bybelverhale nie, maar is voortdurend besig om teksverse te memoriseer. Ons het tans elke week twee gemeentebidure en twee Bybelstudies. Ons Bybelstudie op Woensdagaande word deur ’n groep getroue lidmate op die dorp bygewoon en ons is na drie jaar byna aan die einde van ons vers-vir-vers studie van die Evangelie volgens Mattheus. Donderdagoggende hanteer ons Paulus se Galasiër-brief. Hierdie Bybelstudie word bygewoon deur gemeente vrouens en ’n aantal dames van ons buurdorpe Villiers en Cornelia. Ons gemeente het elke tweede week ’n aanddiens en daar is ook gereeld nuwe besoekers.

Die gemeente is verder baie betrokke en word goed verteenwoordig in die gemeenskap. Ek kry gereeld ’n beurt om die Bybelperiode by ons skool te behartig en om ook by die bejaarde tehuis eredienste waar te neem. Verder dien ek op die bestuur van die plaaslike tak van die VVA (Vrystaat Versorging in Aksie). Die Here gebruik al hierdie aksies daadwerklik om die invloed van die Baptiste te laat uitkring en baie van ons gereelde besoekers is mense wat ek op hierdie plekke leer ken het.

Soos in enige gemeente is hier ook swakhede en gebreke. Die grootste leemtes en behoeftes in ons gemeente is musikante en leierskap. Ons bid weekliks dat die Here vir ons manne sal stuur wat aan die vereistes van ouderlingskap voldoen (1Tim. 3) en vir musikante wat die gemeente kan begelei tydens die eredienste. Die mees getroue lidmate in die gemeente is ouer persone en ek bid gedurig dat die Here jonger mense sal stuur om eendag by hulle oor te neem en dat ons gemeente nie met hierdie ouer-wordende geslag sal uitsterf nie.

Dit is my hartsbegeerte om te sien dat ons gemeente ook in die toekoms meer betrokke sal raak by die uitvoering van die Groot Opdrag van ons Here Jesus in Mattheus 28:19. Ek geniet dit om gemeentelede en belangstellendes te besoek en om verhoudings te bou met mense. Daar is op Sondae ’n wonderlike samehorigheid en warmte onder die mense. Vir baie van ons is die gemeente ons geestelike huisgesin en tuiste.

Terwyl baie van die gemeentes op ons dorp en in ons land krimp, is die Baptiste op Frankfort besig om te groei. Die groei is stadig, maar bestendig. Ons het op Sondag 28 Oktober 2018 twee persone gedoop en ons beplan om DV die eerste naweek in Desember lidmate op te neem. Van die agt staatmaker-lidmate wat ek in 2015 hier aangetref het, is almal nog met ons en ons lidmaattal stap vinnig aan na dertig toe. Ons sieletal met insluiting van gemeentelede, ons Sondagskool en besoekers is reeds net oor die sewentig.

Ek is die Here ewig dankbaar vir dit wat Hy, ten spyte van my, op Frankfort vermag en dat Hy Homself van dag tot dag oor-en-oor as getrou bewys. Ons kan met harte vol dankbaarheid getuig: Ebenhaéser─tot hiertoe het die Here ons gehelp.

Soli Deo Gloria

Adriaan Bester

Posted in Gemeente nuus

Hoekom diëte nie werk nie

Related image

Het jy al ooit gedink dat die Here meer tevrede is met jou omdat jy vir die afgelope twee weke gesond geëet het? As jy ’n bietjie te veel stysel eet, of ’n kilogram optel, is jy nie eers lus om jou Bybel te lees nie en voel jy terneergedruk. In ons diëte het ons sekere wette en rituele. Ons hoop dat hierdie dinge ons beter sal laat voel. Jy voel skuldig as jy nie by die reëls gehou het nie, en voel goed as jy daarin geslaag het om dit na te kom. Jy voel in beheer. Jy vind nie jou vreugde in die Here nie, maar in die onderhouding van die reëls wat jy vir jouself gestel het. Jou liggaam, dieet en die kosse wat jy eet (of nie eet nie) het vir jou ’n afgod geword. Dit is byna asof jy dink dat jou dieet jou meer aanneemlik maak vir die Here. Volgens 1Kor. 8:8 glo jy egter ’n leuen: “Maar die voedsel bring ons nie nader by God nie”.

Hoe moet ons dan die kwessie van diëte Bybels benader? Dit is nie sonde om ’n dieet te volg nie, maar in die meeste gevalle werk dit nie, want sodra daar ’n wet is, wil jy dit oortree. Sodra jy besluit: ‘Ek moet minder eet,’ is dit skielik ál wat jy wil doen. Jy eet skelm. Jy eet selfs dinge wat jy nie gewoonlik sou eet nie. Jy sal enigiets eet. Selfs as jy een van die rare soort mense is vir wie diëte werk, verskuif jy net jou obsessie: jy het nie meer ’n obsessie met kos nie, maar met jou gespierde liggaam.

Die oplossing is nie om meer wette te maak nie. Reëls kan nie die vlees keer nie: “As julle dan saam met Christus die eerste beginsels van die wêreld afgesterf het, waarom is julle, asof julle nog in die wêreld lewe, onderworpe aan insettinge soos: raak nie, smaak nie, roer nie aan nie?—almal dinge wat deur die gebruik bestem is om te vergaan—volgens die gebooie en leringe van mense, wat, alhoewel dit ’n skyn van wysheid het, in eiesinnige godsdiens en nederigheid en in gestrengheid teen die liggaam, geen waarde het nie, maar strek tot versadiging van die vlees.” (Kol. 2:20-23).

Wat jy nodig het, is iets sterker as reëls. Om tekste soos 1Kor. 10:31 te gehoorsaam─“Of julle dan eet of drink of enigiets doen, doen alles tot verheerliking van God”─moet jy op Jesus vertrou om jou van die mag van sonde te red en vir die Heilige Gees vra om jou te help om die Bybel te gehoorsaam. Maak ook seker dat jy met die regte motiewe ‘reg’ eet: nie om raakgesien te word of beter oor jouself te voel nie, maar om die Here te verheerlik. Bid oor die probleem en sê vir die Here dat jy Hom in elke area van jou lewe vir verheerlik. Moenie skuldig voel, opgee, jouself kasty of dink die Here is kwaad vir jou omdat jy ’n sjokolade geëet het nie. Die Bybel leer nêrens dat dit sonde is om soetgoed te eet nie. Moet dit egter nie oordoen nie. Vra die Here se hulp om sy gawes in matigheid te geniet: “voedsel wat God geskape het om met danksegging gebruik te word deur die gelowiges en die wat die waarheid ken. Want alles wat deur God geskape is, is goed, en niks is verwerplik as dit met danksegging ontvang word nie; want dit word geheilig deur die woord van God en die gebed.” (1Tim. 4:3-5).

Ivor Jefferies

Posted in Praktiese Christenskap, Verslawing

Kinders en selfone

Image result for child with cellphone

Skokkende berigte oor tieners─en selfs laerskoolkinders─se misbruik van WhatsApp was tot onlangs vir my maar ’n spookstorie. Daar het egter iets gebeur met een van my kleinkinders wat my oë wyd laat oopgaan het. Ek het vroeër gehoor van die tienermeisie wat selfmoord gepleeg het omdat haar maats ’n partytjie gereël het, maar haar nie uitgenooi het nie. Ons het waarskynlik almal een of ander tyd ervaar hoe dit voel om uitgesluit te word. Party van ons kon sê: ‘Nou dan is dit maar so!’ Ander het die verwerping meer negatief ervaar.

Vir ’n tiener is verwerping ’n groot probleem. Daar is bykans geen tiener wat vandag nié ’n selfoon het nie. Die ouers se verskoning is: sodat hulle my kan kontak as hulle dalk in die nood is. Vroeër het kinders hulle ouers gekontak deur by die kantoor te vra dat hulle ouers geskakel moet word… en niemand is daaraan dood nie!

Die probleem is nie met die selfoon as sulks nie, maar met dít wat die kinders daarop te siene kry─en met wat hulle daarop tik. Een groep het ‘grappenderwys’ voorgestel dat een van die tieners in hulle klas ‘n tou moet koop en haarself moet gaan hang. Sy het. Onlangs moes my kinders hulle tiener se selfoon wegneem om haar sódoende al die soortgelyke, aaklige geskinder en katterigheid van haar groep te spaar.

’n Groep tieners het tydens pouse staan en skinder van een van die kinders in hulle graad.

‘Sy is weird,’ het een gesê.

‘Ja, en sy is so arm!’

‘So, ons is ook arm. Wat is fout daarmee?’ het my kleinkind gesê.

‘Aag, dis net ’n joke!’ was die reaksie.

‘Ek sê julle wat, kom ons gee vir die kind ’n stuk tou en sê: ‘Dê, gaan hang jouself.’

‘Jááá! Dit sal sports wees!’ was die groep se reaksie.

‘Nee, sies!’ het my kleinkind gesê, ‘mens doen nie dit nie!’

‘O, nou’s jy ’n pretbederwer. Hoekom verdedig jy die simpel kind?’

‘Dis nie wat die Here wil hê ons moet doen nie.’

Dis seker nie nodig vir my om te sê dat hierdie in-groep haar onmiddellik uitgeskuif het nie. En die hele ding het waarskynlik begin by wat die kinders op hulle selfone, op Facebook gesien het. Hoeveel tieners moet nóg selfmoord pleeg voor mense sal besef en erken watter euwel ’n selfoon in die hand van (die meeste) tieners is?

Is ek en jy bereid om op te staan vir wat reg is in die oë van die Here? Of is ons dalk te bang vir wat ‘die mense sal sê’? Moenie mense vrees nie, vrees God wat die mag het om jou in die helse vuur te gooi.

Vir die tieners onder ons wil ek dít sê: Hou die oë op Jesus. Hy wéét hoe dit voel om verwerp te word. En Hy is gekruisig omdat Hy jou en my verwerplike dade op Hom geneem het, sodat ons nie meer verwerplik sal wees nie, maar genade sal hê met ander─soos met die eienaardige, arm kind in my kleindogter se klas.

Anoniem

Posted in Christelike lewe, Kinders, Praktiese Christenskap

So onthou ek oom Andries Rossouw…

Related image

Die Vroeë Jare

Ek weet nie veel van oom Andries se kinderjare nie, behalwe dat hy op 20 Februarie 1933 gebore is, dat hy in die Baptistekerk op Standerton grootgeword het, gereeld die Cornelia Paaskampe bygewoon het, en as jong seun daar gedoop is. Ek weet ook dat hy as jong man in Empangeni en Durban gewerk het. Hy het as ‘n stoker op die treine begin. ‘Ek het 14 ton steenkool per dag gestook,’ het hy eenkeer vir my gesê. Oom Andries het later ‘n treindrywer geword. In die laat 1970’s het hy en sy gesin Kemptonpark toe verhuis waar oom Andries by die spoorweg kollege in Esselenpark opleiding gegee het.

 

’n Deeglike Man

Oom Andries het ‘n groot dubbelverdieping huis gehad. Hy het dit met sy eie hande gebou. Ek was beïndruk toe ek die eerste keer in sy huis was. Ek het gedink: ‘Hierdie man het goed met sy geld gewerk.’ Sy huis was altyd netjies en ordelik. Dit was onder andere hierdie eienskap van oom Andries wat my laat dink het hy sal ‘n goeie tesourier maak. En was hy nie ‘n goeie tesourier nie! By ons gemeentevergaderings het hy die hele jaar se finansies─elke liewe uitgawe op die finansiële staat, rand en sent─sonder ‘n papier voor hom voorgedra en verduidelik hoekom ‘die fotostaat geld in Mei-maand R82-37 meer was as in April!’ Ek het ná die vergadering na hom toe gestap en gesê: ‘Oom het die hele jaar se finansies sonder ‘n papier voor oom opgesê!’ Met ‘n glimlag op sy gesig en ‘n fonkel in sy oë het hy gereageer: ‘Ja, maar ek het dit darem twee keer deurgelees voor ek gekom het.’

Dalk sal iemand sê dat oom Andries ‘n bietjie suinig was met die kerk se geld, maar niemand kan hom daarvan beskuldig dat hy dit gemors het nie. Ek het meer as eenkeer by ‘n ouderlingvergadering vir hom gesê: ‘Oom, kan ons nie R1000 gee vir gemeente so-en-so wat swaarkry nie?’ Hy het sy tong in die hoek van sy mond gesit, sy oë skrefies getrek, ‘n bietjie gedink en gesê: ‘Goed, maar ons kan nie meer as R200 gee nie.’ Ek het gereageer: ‘Kan ons dit nie R500 maak nie, oom?’ Hy het weer vir ‘n rukkie stilgebly en gesê: ‘Goed, maar nie meer as R500 nie; ons kan dit nie bekostig nie.’

Oom Andries was ‘n goeie rentmeester en het mooi na die kerk se geld gekyk. Die kerk se boeke was in orde en die belasting op datum. Hy was getrou om die kerk se geld te bank en die water en ligte rekeninge te betaal. Hy het ook gesorg dat die kerk se geboue instand gehou word. Hy het nie geskroom om sommer self die pastorie se palesades te verf nie. Dit was nooit nodig om hom twee keer vir iets te vra nie. Soms was dit nie eers nodig om te vra nie, want nog voordat jy daaraan gedink het, was dit gedoen. Op die oomblik het ons byna ‘n halfdosyn mense nodig om oom Andries se werk te doen. As ek 15 of 20 jaar jonger was, sou ek sê: ‘Oom Andries was ‘n yster.’

 

’n Humoristiese man

Oom Andries het altyd ‘n grappie gehad. Drie voorbeelde is genoeg om die punt te maak. Hy het eenkeer vir my gesê:

‘Wanneer verjaar jy?’

‘Dinsdag, 30 Mei oom,’ het ek gesê.

‘Sjoe, maar jou ouers is goed. Hoe het hulle dit reggekry dat jy óp jou verjaarsdag gebore is?’

Die laaste jaar of twee van sy lewe het hy baie swaar geloop. Twee weke voor sy dood toe help ek hom van sy kar af in die kerk in. Hy het by my ingehaak. Toe ons ‘n paar tree geloop het, toe sê hy: ‘Jong, as ons so aanhou, sal die mense begin sing: “Here comes the bride… a half dead one!”’ My pa het gereageer: ‘Nee, oom kan nie dit sê nie, “because you’re not all dressed in white.”’ Op daardie oomblik toe klim ‘n hoërskoolmeisie met haar wit bloes en langbroek uit die kar uit. ‘There’s the one all dressed in white,’ het hy gesê.

Toe ek oom Andries eenkeer by sy huis besoek het, het hy gesê: ‘As ek doodgaan, wil ek in bank nr. 3 sterf (die plek waar hy elke Sondag gesit het), of in die tuin. Maar as ek in die tuin sterf, moet my gesig ondertoe kyk, want ek wil nie hê die son moet in my oë skyn nie. Ek wil ook nie op die vloer sterf nie, want ek wil nie koud kry as ek dood is nie.’

Ek dink nie ek onthou ‘n enkele besoek of ouderlingvergadering waarin hy nie iets humoristies te gesê gehad het nie. Dit is seker hoekom hy oor die algemeen so gesond was. “’n Vrolike hart bevorder die genesing” (Spr. 17:22).

 

’n Geestelike man

Oom Andries was lief vir die Here. Hy het getrou gebid en sy Bybel meer gelees as die meeste predikante. Ek onthou dat hy in een jaar die Nuwe Testament vyf keer deurgelees het en die Ou Testament vier keer. In die jare wat ek hom geken het, was dit sy normale patroon om die Bybel drie of vier keer per jaar deur te lees.

Waar het hy die tyd gekry? Omdat hy vroeër in sy lewe skofte gewerk het, het ek hom eenkeer hoor sê: ‘Slaap is vir die voëls.’ Hy het teen 20:30 of 21:00 in die aande gaan slaap. Hy het middernag wakker geword en vir ‘n uur gelees. Nadat hy in die oggend wakker geword het, het hy weer vir 30 minute of ‘n uur gelees. Hy het weer in die middag ‘boeke gevat’ en vir ‘n uur sy Bybel gelees.

Moenie ‘n fout maak om te dink hy het sommer net gelees om klaar te kry nie. Hy het opgelet as hy lees. Hy het dinge gesien en verduidelik wat my verstom het.

Oom Andries se toewyding aan die Woord kon ook gesien word in sy toewyding aan die kerk. Hy was gretig om die Woord te leer en het nie ‘n erediens gemis nie. In die laaste paar maande van sy lewe kon hy nie meer die aanddienste bywoon nie, maar hy was tot en met ‘n week voor sy dood elke Sondag in die kerk.

Hy wou nie net die Woord vir homself leer nie, maar het dit met ander gedeel. Hy het gereeld vertel van geleenthede wat hy gehad het om die evangelie met iemand te deel. Hierin was hy vir my ‘n voorbeeld. Ek wens eerlikwaar dat ek op my oudag sy eerbied en ywer vir die Woord sal hê.

 

’n Streng Man

Oom Andries het nie nonsens gevat nie. Hy het nie mense gevrees nie, maar het hulle geroskam as dit nodig was. Ek self is ‘n keer of wat deur hom geroskam, maar omdat hy reg was en my 99 keer ondersteun het, het ek dit nie persoonlik opgeneem as hy my berispe nie.

Soos wat hy ouer geword het en geestelik gegroei het, was hy nie so streng nie en het hy meer sagmoedig geraak. As hy oor die Here gepraat het, het hy trane in sy oë gekry. Die mense in die gemeente het hom gerespekteer. Die jongmense het van hom gehou en vir ‘n predikant was hy goud werd. Ek het nog nie so iemand in my bediening ontmoet nie, en het ook nie gedink dat ek sulke goeie vriende sal wees met iemand wat oud genoeg was om my oupa te wees nie.

 

Die Einde

Op 16 Julie 2018 om 20:15 het oom Andries se jongste dogter my gebel. ‘Kan jy asseblief dadelik na my pa-hulle se huis toe gaan. Daar is groot fout. Ons is oppad van Alberton af.’ Toe ek daar aankom, het oom Andries op die enkelbank in sy sitkamer gesit. Sy oë was toe en sy asemhaling kort. ‘Hello oom Andries; dis Ivor,’ het ek gesê. Ek het sy hand probeer vat, maar hy het verby my hand in die lug in gegryp. Dit is asof hy iets bo sy kop probeer vat het. Ek het Jes. 43:1-2 vir hom gelees en gebid. Omtrent 5 minute later het hy sy laaste asem uitgeblaas. Tien of twintig minute later het die ambulans daar aangekom. Hulle het hom op die mat neergelê en vir ‘n uur probeer om sy hart aan die gang te kry. Hy was egter al lankal in die hemel. Ek het by sy vrou gebly totdat AVBOB gekom het om sy lyk weg te neem. Ek het teen 23:15 by die huis gekom.

‘n Dag of twee later het een van ons lidmate vir my gesê: ‘Ek het teen 20:00 skielik ‘n las op my hart gehad om vir oom Andries te bid.’ Toe ek my oë toemaak en bid, toe sien ek ‘n wit lig wat opgaan. Ek het geskrik en vir myself gesê: “Nee man!” Maar toe ek my oë weer toemaak, sien ek dit weer. Ek het later die nuus gekry dat oom Andries dood is.’ Sulke dinge is ‘n bietjie vreemd vir Baptiste.

Ons mis vir oom Andries, maar vir hom is dit beter om by die Here te wees: “ek het verlange om heen te gaan en met Christus te wees, want dit is verreweg die beste” (Fil. 1:23).

Ivor Jefferies

Posted in Huldeblyk

Wat se ‘n mens na 50+ jaar in die bediening?

Image result for bible on pulpit

Ek, Carel Johannes Fourie; oftewel ds. Kallie, verklaar:

Ek is ‘n sondaar gered uit genade; ‘n onbekwame geroep tot die bediening; ’n onwaardige wat wat vir meer as 50 jaar die onbeskryflike voorreg gehad het om die onnaspeurlike rykdom van Sy Genade en Liefde te verkondig.

Die hoogtepunte van my bediening:

  • Elke siel uit genade gered.
  • Elke persoon uit gehoorsaamheid gedoop.
  • ’n Vrugbare fase van kinder- en jeugbediening─onthou vir Vettie!
  • Omtrent 15 jaar as lid van die Uitvoerende Komitee.
  • My termyn as ABK-President.
  • Pragtige medegelowiges in elke gemeente waar ek bevoorreg was om te dien.
  • Kollegas in die ABK bediening.‘Julle was special’.

Of ek suksesvol was, weet ek nie. Ek het getrag om getrou te wees aan my Opdraggewer. Ek mag dalk verwaand klink, maar ek haal Paulus aan: ‘Ek het die goeie stryd gestry, die wedloop voleindig, die geloof behou.’

Kallie Fourie

Posted in Bediening

Jesus se hande in Brakpan

Poor man crying

Ek geniet die kuier by ons gemeente se seniors, veral die enkellopendes. So hoor en sien ek hoe opgewonde tannie Ina van der Schyff vertel van hoe hulle serpe brei, vetkoeke bak en soms net ‘n lekker koue bottel water uitdeel aan bedelaars en karwagte.  Dit het begin by haar en die dames in haar woonstel blok.

Ek vra toe of ons dit as uitreik kan doen vir ons gemeente se vrouediens projek en sy was baie opgewonde.  Ons het skenkings gevra by die vroue in ons gemeente en self wol aangekoop en ander vroue het begin brei aan serpe.  Ongeveer 170 serpe is gebrei, vetkoeke is gebak en gesmeer vir 30 Mei 2018 se uitreik wat om 09h30 in Springs en Brakpan sou plaasvind.

Die persone wat die serpe ontvang het, was baie dankbaar maar die terugvoer en ander tipe dankbaarheid van elke vrou wat die diens gelewer het, was eintlik die sukses uitreik geleentheid.  Ons voete van bereidheid het iemand se hart getref, die glimlagte terwyl ons uitdeel, het vir iemand hoop gegee dat die wêreld nog omgee.

Ek deel graag een dame se terugvoer: “Ek het weereens besef dat dit wat ek het, net genade is. Die onbekendheid van ‘n karwag of selfs ‘n boemelaar het my laat besef dat ons nie weet wat in elkeen se lewe gebeur het nie. Ons het familie en vriende wat omgee. Dit was verblydend om die glimlag te sien en ‘n dankie te hoor. Ons sien immers elke dag mense wat swaar kry. Dit was vir my ‘n leerskool.”

Henriëtte Dercksen, ons predikant se vrou, is altyd betrokke en is ook hier besig met die uitdeel en bemoediging van hierdie mense. Mag hierdie stukkie wat jy nou gelees het, vir jou ‘n bietjie insig gee in die boemelaar en karwag se lewe. Is dit ‘n keuse, of is dit omstandighede? Kom ons vra die Here om ons te leer om vir ‘n paar ure net in iemand anders se skoene te staan. Mag ons almal as ons gaan slaap waardering, dankbaarheid en liefde ervaar en God dank vir Sy genade is ons lewens.

Nederige tannie Ina en haar helpers begin weer in Junie brei vir volgende jaar se projek!

Posted in Praktiese Christenskap